و بشارت در هم شكستن شوكت ظالمان را بازگو مىكند ، بشارتى آرامبخش و قدرت آفرين . مىگويد بنى اسرائيل تا آن زمان كه رهبر و پيشوايى نداشتند و در زير چتر ايمان و توحيد قرار نگرفته بودند و فاقد هر گونه حركت و تلاش و كوشش منسجم و متحدى بودند زنجير اسارت و بردگى را در گردن داشتند ، اما به هنگامى كه رهبر خود را يافتند و قلب خود را به نور علم و توحيد روشن نمودند ، چنان بر فرعونيان تاختند كه حكومت را براى هميشه از دست آنها بيرون آورده و بنى اسرائيل را آزاد نمودند . بخش ديگرى از اين سوره را داستان « قارون » آن مرد ثروتمند مستكبر را كه تكيه بر علم و ثروت خود داشت بازگو مىكند كه بر اثر غرور ، سرنوشتى همچون سرنوشت فرعون پيدا كرد . او در آب فرو رفت و اين در خاك ، او تكيه بر قدرت نظامى و حكومت داشت و اين تكيه بر ثروت . تا روشن شود نه « ثروتمندان مكه » و نه « قدرتمندان مشرك » در آن سرزمين و نه بازيگران سياسى آن محيط توانايى دارند كه در برابر اراده اللَّه كه به پيروزى « مستضعفان » بر « مستكبران » تعلق گرفته كمترين مقاومتى نشان دهند . اين بخش در اواخر سوره آمده است . و ميان اين دو بخش درسهاى زنده و ارزنده اى از توحيد و معاد ، و اهميت قرآن ، و وضع حال مشركان در قيامت ، و مساله هدايت و ضلالت ، و پاسخ به بهانه جوييهاى افراد ضعيف ، آمده است كه در حقيقت نتيجه اى است از بخش اول و مقدمه اى است براى بخش دوم .